Diecezjalna Grupa Modlitewna świętego ojca Pio28 czerwca 201828 czerwca 2018Krzysztof Hojzer

Wielki DAR – świadectwo naszej Wspólnoty

szczegółowe informacje www.ojciec-pio.zgora.pl

„Nie spodziewałem się, że otrzymamy aż tak wielki dar…” – z ks. Krzysztofem Hojzerem, opiekunem Diecezjalnej Grupy Modlitewnej św. Ojca Pio, rozmawia Kamil Krasowski KAMIL KRASOWSKI – redaktor gazety NIEDZIELA:

 

– Od kilku lat prowadzi Ksiądz w Zielonej Górze cykl spotkań ze św. Ojcem Pio. Ich owocem jest ustanowienie przez Księdza Biskupa Diecezjalnej Grupy Modlitewnej św. Ojca Pio, która działa przy parafii pw. św. Alberta w Zielonej Górze. Od kiedy towarzyszy Księdzu szczególne nabożeństwo do świętego Stygmatyka? Jak to się zaczęło?

KS. KRZYSZTOF HOJZER:

– To miało miejsce w Gorzowie Wlkp., w parafii p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, gdzie przez sześć lat pełniłem posługę wikariusza. Gorzowscy kapucyni w osobie o. Apoloniusza Leśniewskiego OFMCap. podarowali mojemu księdzu proboszczowi śp. ks. prał. Witoldowi Andrzejewskiemu, relikwie św. Ojca Pio. Ksiądz proboszcz, przyjmując je, oddał je w moje ręce i powiedział mi , że nie będą one jednym z elementów dekoracji kościoła. Poprosił mnie, bym się zajął uroczystością wprowadzenia relikwii do parafii. Podjąwszy to zadanie, zacząłem rozczytywać się w tekstach św. Ojca Pio, modlić się do niego i zapraszać go do naszej posługi duszpasterskiej. I tak to się zaczęło. Poprzez rekolekcje a później nabożeństwa, święty ojciec Pio bardzo szybko pokazał, jak bardzo chce być wśród nas i pomagać w naszej parafii. Dziękuję Bogu za ten piękny czas. Wtedy po raz pierwszy doświadczyłem niezwykłej bliskości Stygmatyka. Pomagał mi bardzo. Niemalże od samego początku stałem się świadkiem ogromnych cudów, jakie wypraszał u Boga. Z Gorzowa zostałem przeniesiony do Zielonej Góry, najpierw do parafii p.w. Ducha Świętego, a następnie Matki Bożej Częstochowskiej. Pociągnięty głębokim doświadczeniem orędowinictwa św. Ojca Pio, jego subtelną ale bardzo namacalną obecnością w moim życiu zaproponowałem, że moglibyśmy także w Zielonej Górze stworzyć przestrzeń dla jego obecności. Rozpoczęliśmy spotkania według duchowości, którą on proponuje. To bardzo konkretny program formacyjny. Ojciec Pio krok po kroku przybliża nas do najważniejszych darów, które zostawił nam Pan Jezus. Święty Stygmatyk pokazuje, jak blisko jest Bóg, jak wielkie jest Jego Miłosierdzie. On poprzez swoją obecność i modlitwy sam nam wyprasza łaski uczestniczenia w życiu Boga. Jako nasz orędownik, czuwa, by iść cierpliwie i wytrwale za Jezusem. Pomaga również w rozwoju duchowym nie narzucając swojej duchowości. Obecnie nasza grupa modlitewna posiada status diecezjalny i spotyka się w parafii św. Alberta, która jest dla nas idealnym miejscem, by realizować to dzieło. Bardzo chcę tu podziękować naszemu wspaniałemu księdzu Proboszczowi Zygmuntowi Zimnawoda. Jako Ojciec Parafii z niezwykłą serdecznością i ojcowską troską wspiera całe dzieło.

– Ze spotkaniami grupy związany jest pewien obrzęd, a mianowicie ucałowanie relikwiarza z rękawicą, która należała do św. Ojca Pio. Jak to się stało, że znalazł się Ksiądz w jej posiadaniu?

– Przez długi czas modliliśmy się o relikwie św. Ojca Pio, jednak nigdy nie spodziewałem się, że otrzymamy aż tak wielki dar. Trzy lata temu, w 2015 roku, odważyłem się napisać do kapucynów w Bułgarii, którzy posiadali taką rękawicę, i poprosiłem ich, aby nam ją ofiarowali. Wspominałem im o naszej grupie modlitewnej i przekonywałem, że byłoby to dla nas ogromnym skarbem i łaską, gdybyśmy otrzymali rękawicę, którą nosił św. Ojciec Pio. Nie ukrywam, że bałem się i byłem prawie w stu procentach przekonany, że po prostu odmówią. Odpowiedź, którą otrzymałem była dla mnie niemałym zaskoczeniem. Ojcowie prosili tylko o to, żeby jeśli przekażą nam rękawicę były organizowane nabożeństwa i rozwijał się kult ku czci św. Ojca Pio, o czym ich zapewniłem, ukazując też w jaki sposób od jakiegoś czasu już to czynię i robię. Po pewnym czasie, bo trwało to ok. miesiąca, ojcowie przesłali mi rękawicę, która jest jedną z czterech należących do świętego Stygmatyka. Według certyfikatu, który otrzymałem, nosił on ją do 1966 roku.

– Wspominał Ksiądz, że uczestnicy nabożeństw otrzymują wiele łask za wstawiennictwem św. Ojca Pio, a nieraz są to prawdziwe cuda.

– Praktycznie po każdym nabożeństwie są znaki i dowody szczególnego orędownictwa św. Ojca Pio. Już w 2015 roku w parafii p.w. Ducha Świętego został zarejestrowany cud uzdrowienia z raka kości. Wiemy także o uzdrowieniu z nowotworu piersi. Bardzo dużo łask otrzymują kobiety, które nie mogą mieć dzieci. Przez wstawiennictwo św. Ojca Pio otrzymują dar potomstwa i to w sposób naprawdę zaskakujący, bez interwencji medycznej. Ostatnio, w Wielki Czwartek, dostałem informację, że jedna z pań jest w szóstym tygodniu ciąży, chociaż wcześniej lekarze nie dawali jej na to żadnych szans. Jedna z kobiet przed świętami miała zagrożenie utraty dziecka, jednak dzięki modlitwom do św. Ojca Pio, wszelkie niebezpieczeństwo minęło. Inna pani, która znalazła się na OIOM-ie w wyniku zapalenia rdzenia pnia mózgu została wybudzona i na dzień dzisiejszy jest z nią wszystko w porządku. Kolejna osoba w czasie naszych ostatnich rekolekcji miała tak złe wyniki badań, że lekarze nie dawali jej już żadnej nadziei. Po rekolekcjach znajoma tej osoby podzieliła się z nami świadectwem, że wyniki tej pani poprawiły się w stu procentach. Cudów jest naprawdę bardzo dużo. Nie ma nabożeństwa, podczas którego nie byłoby jakiejś szczególnej interwencji. Ojciec Pio dba zwłaszcza o pokój. Uzdrawia poranione relacje w rodzinach, a także chroni przed zagrożeniami duchowymi. Przyjeżdża do nas młodzieniec, który miał duże problemy z alkoholem i narkotykami, natomiast dzisiaj, jako wolny człowiek dziękuje Bogu za dar uwolnienia. Bardzo dużo pięknych nawróceń dokonuje się w Areszcie Śledczym w Zielonej Górze, zresztą panowie przychodzą na nasze nabożeństwa regularnie. Jest dużo osób, które na nowo wchodzą w przestrzeń Kościoła, wiary, modlitwy. Jest bardzo dużo świadectw, które nas budują, to są dowody – jak powiedział św. Ojciec Pio – że więcej będzie pomagał po śmierci niż za życia. Świadczy o tym obietnica, którą złożył swojemu synowi duchowemu Emanuele Brunatto, mówiąc że tam gdzie chce bardzo być i pomagać wysyła swoją rękawicę. Dlatego jestem przekonany o tym, że obecność właśnie tej relikwii w naszej wspólnocie modlitewnej nie jest przypadkowa. Obecność św. Ojca Pio wśród nas jest bardzo mocno wyczuwalna i namacalna, chociaż dla mnie największym cudem jest wciąż rosnąca frekwencja ludzi na nabożeństwach.

– No właśnie, ilu członków liczy Diecezjalna Grupa Modlitewna św. Ojca Pio? Jak obecnie wygląda formacja grupy?

– Zarejestrowanych jest ponad 500, natomiast w nabożeństwach uczestniczy do 700 osób. Jak widać jest to potężna grupa ludzi w każdym wieku, młodych i starszych, rodzin i dzieci; grupa, która jest otwartą przestrzenią dla wszystkich. Prowadzimy nabożeństwa lectio divina, w których poprzez czytanie i rozmyślanie Pisma Świętego uczymy się wchodzić w przestrzeń Pana Boga, uczymy się myślenia Bożego. Rozpoczęliśmy także kolejny cykl katechez, gdzie przybliżamy sakramenty, a zwłaszcza Eucharystię i to wszystko, co dzieje się na ołtarzu w czasie Mszy św. Raz w roku prowadzimy rekolekcje formacyjne, szczególnie zaś bardzo mocno rozpoczynamy formację maryjną, która jest jednym z głównych elementów duchowości św. Ojca Pio, który mówił, że przez Maryję dochodzi się do Jezusa.

Piękny czas Rekolekcji

Z Maryją w Duchu Świętym

Za nami święty czas rekolekcji Diecezjalnej Grupy Modlitewnej św. Ojca Pio pod przewodnictwem ks. Krzysztofa Hojzera, opiekuna naszej wspólnoty. W ciągu trzech dni ( 26 II – 28 II 2018 r. )

Duch Święty dotykał nas swoją mocą, radością i pokojem podczas codziennych spotkań modlitewnych z konferencją, adoracją Najświętszego Sakramentu poprzedzonych Różańcem i Mszą Świętą. Rekolekcje miały otwarty charakter – poza osobami ze wspólnoty uczestniczyli w nich nasi bliscy, znajomi i wszyscy chętni. W świątyni zgromadziło się kilkaset osób w różnym wieku.

Dzień pierwszy

„ Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi będzie nazwane Synem Bożym.”

W konferencji, dzięki naszemu Księdzu Rekolekcjoniście , usłyszeliśmy zaproszenie Jezusa. Zaproszenie przepełnione miłością, skierowane do człowieka żyjącego w poranionym świecie. Zaproszenie do chodzenia za Jezusem w codzienności. Co to znaczy? To znaczy, że powinniśmy patrzeć na świat „ oczami ducha”, które widzą więcej i głębiej. W myśleniu natomiast kierować się Bożą logiką, która przewyższa i przekierowuje nasze własne kalkulacje i plany życiowe. Chodzić za Jezusem to znaczy nieustannie dbać, by wśród nas „ nie stygła Miłość.” Wzięliśmy sobie szczerze do serca zdanie Jezusa skierowane do siostry Faustyny : „ Chociaż Bogiem jestem, nic nie mogę w duszy, która mną gardzi.” Jak pocieszyć, Jezu, Twoje bolejące serce? Zadbam, by moje modlitwy były prawdziwym przebywaniem z Tobą we wnętrzu mojego serca. Ćwiczyć się w pokorze, w czystości myśli i pragnień. Zadbać, , aby wzrastała w nas Boża Miłość – to droga, na którą zostaliśmy zaproszeni. Droga, na której będziemy mogli zobaczyć, kim jesteśmy w oczach Boga. Gdy nasze serca otworzą się na Jego obecność, On będzie działał i przeprowadzi nas nawet przez najtrudniejsze zdarzenia. Na zaproszenie Jezusa odpowiedzieliśmy osobiście w akcie osobistego zawierzenia przed Najświętszym Sakramentem.

Dzień drugi

„ Oto ja ześlę na Was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni mocą z wysoka.”

Z konferencji księdza Krzysztofa : Jezus zaprasza swoich uczniów do zmiany mentalności. Chce, by zmienili sposób patrzenia na siebie, na drugiego człowieka i by przejęli inicjatywę zmiany codzienności. I w tym momencie rodzi się pytanie, jak to zrobić? Jezus odpowiada na nie, daje receptę. W pierwszym kroku zaprasza do bardzo intymnej relacji, do relacji serc, w której serce ucznia wyczuwa, co się dzieje w Sercu Mistrza. W dzisiejszym świecie człowiek stracił „czucie Boga.” A Bóg zaprasza, byśmy byli blisko Ojca w Duchu Świętym. To jest więź kochających serc, bo „ wszystko zaczyna się i kończy w Miłości.” I tu przychodzi nam z pomocą Maryja, Oblubienica Ducha Świętego. Trzeba, byśmy pozwolili napełnić się Duchem Świętym, byśmy nasłuchiwali Jego natchnień. Nasz umysł to miejsce batalii, nie możemy stracić przestrzeni wolności myśli. By Zły nie wsączył nam lęku, zazdrości, wzajemnych oskarżeń… Prośmy o pomoc Maryję. Namaszczenie Duchem Świętym to początek drogi życia z Jezusem w codzienności. Po przyjęciu „ mocy z wysoka” potrzebny jest czas pustyni. Czas przepracowania na poziomie serca, kim jestem i kim dla mnie jest Bóg. Dopiero po czasie pustyni przychodzi kolejny etap, etap służby drugiemu człowiekowi. Z czasu modlitwy przechodzimy w czas służby. Bo taki jest sens życia. Namaszczenie Duchem Świętym to dar drugiego dnia rekolekcji.

Dzień trzeci

„ Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: – Ojcze, w Twoje ręce powierzam Ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha.”

W tym dniu ksiądz Krzysztof zaprosił nas do udziału w misterium Wielkiego Piątku. Z Maryją stanęliśmy przy Krzyżu Jezusa, aby zgłębić Jego tajemnicę. Sercem uczestniczyliśmy w misterium Miłości Boga do człowieka. Misterium Miłości i Krzyża. „ Jak cenna, Panie, jest Twoja Krew.” Ta krew woła o odpuszczenie grzechów i nasze uzdrowienie. Dzięki, Panie, za Twój Święty Krzyż. Nasze serca przepełnia wdzięczność za ten piękny czas rekolekcji. Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom za wspólną modlitwę. Szczególnie dziękujemy księdzu Krzysztofowi Hojzerowi za wzbogacające nas przewodnictwo duchowe.

Życzmy sobie, aby owoce rekolekcji okazały się dla wszystkich trwałe i błogosławione.

Maryjo, strzeż w naszych sercach tego, co zrodziło się i co pozwoli być w świecie prawdziwymi świadkami miłości Twojego Syna.

Św. Ojcze Pio, módl się za nami.

opracawała: Grażyna M.