Służba liturgiczna ołtarza2 sierpnia 201421 września 2016admin

Jedną ze wspólnot, która działa już od początku powstania parafii jest Służba Liturgiczna Ołtarza. Są to oczywiście ministranci, którzy służą Panu Bogu przy ołtarzu. Nasza parafia liczy około 50 ministrantów, w bardzo zróżnicowanym wieku. W zależności od doświadczenia oraz kursów liturgicznych mają poszczególne obowiązki i nazwy.
Kandydat, to osoba, która dopiero uczy się podstawowych posług, przygląda się jak powinna wyglądać praca ministranta podczas nabożeństw. Podczas liturgii przepasany jest białą szarfą. Po około półrocznym okresie nauki, na uroczystej Mszy świętej (zazwyczaj Wielki Czwartek) jego ubiór zmienia się z szarfy na komżę i od tej pory posługuje do Mszy świętej.

Ministranci to chłopcy, którzy pomagają księdzu w podstawowych czynnościach, przede wszystkim pełnią funkcję choralisty, ceroferariusza, krucyferariusza, turyferariusza, nawikulariusza i ministranta ołtarza. Podstawowy ubiór ministranta to komża oraz pelerynka kolorem zależna od ornatu.

Starsi ministranci mogą starać o kolejny stopień posługi w Kościele. Jeżeli zdecydują wyjechać na Oazę Lektorską i po dziesięciodniowym okresie przygotowań zdadzą egzamin, otrzymają promocję na ministranta Słowa Bożego od księdza biskupa. Tzw. Lektor to osoba, która może podczas liturgii: czytać Słowo Boże, komentarz, intonować pieśni i psalmy. Lektora można rozpoznać po charakterystycznym ubiorze, jakim jest alba przepasana cingulum.

ministranci

 

W gronie lektorów są osoby, bardziej zainteresowane liturgią, które wyjeżdżają na Kurs Oazowy Dla Animatorów Liturgii, w skrócie KODAL. Po ukończeniu kursu i zaliczeniu trzech egzaminów mogą być w Kościele ceremoniarzami, czyli organizatorami przebiegu liturgii. Rozdzielają obowiązki podczas nabożeństw, prowadzą zbiórki z ministrantami, dbają o pomyślny przebieg czynności liturgicznych.

szafarze

Oddzielną grupę posługi przy ołtarzu stanowią Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej. Są to panowie powyżej 25 roku życia, którzy aby móc uczestniczyć w diecezjalnych kursach przygotowawczych do tej funkcji, muszą mieć pozytywną opinię od księdza proboszcza. W parafii posługują jako Ministranci Słowa Bożego, dodatkowo rozdzielają Komunię świętą podczas Eucharystii, a także zanoszą Ją chorym.
Do tej pory opiekunami naszej wspólnoty ministranckiej byli: ks. Grzegorz Sopniewski, ks. Józef Popiel, ks. Stanisław Brasse, ks. Jacek Golombek, ks. Przemysław Adamik, ks. Marek Kochanowski, ks Artur Woźniak, ks. Bartłomiej Rybacki. Obecnie jest nim ks. Wojciech Nowak.
Oprócz tego, że stanowią zgraną grupę przy ołtarzu, to również poza wspólnotą tworzą paczkę znajomych i przyjaciół. Spotykają się na boisku, w kinie, w restauracjach, na basenie, a często u siebie nawzajem w domach. Jeżdżą również na wspólne wyjazdy, m. in. do Gryżyny (2003), Gdyni (2004), Zakopanego (2005), Rzymu (2006), Lginia k. Wschowy (2006), Pragi (2006), Krakowa (2007), Wambierzyc (2008), Gdańska (2009), Paradyża (2010), Łagowa Lubuskiego (2011) oraz Paradyża (2013).
Zbiórki dla ministrantów odbywają się zazwyczaj w soboty o godzinie 11:00.

kandydaci

lektor


 

Słowo ministrant pochodzi od łacińskiego ministro, co oznacza służyć. Patronem ministrantów jest św. Dominik Savio.
Urodził się 2 kwietnia 1842. W wieku 5 lat został ministrantem. Dnia 8 kwietnia 1849 r. w Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię Świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt odwagi, gdyż w owych czasach panowało Iprzekonanie, że do sakramentów pokuty i ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym. Z okazji pierwszej komunii Dominik Savio napisał w książce do nabożeństwa następujące postanowienia:

  1. Będę często spowiadał się i komunikował, ilekroć mi na to zezwoli mój spowiednik.
  2. Będę święcił dzień święty.
  3. Moimi przyjaciółmi będą Jezus i Maryja.
  4. Raczej umrę niż zgrzeszę.

W wieku 12 lat został przyjęty przez św. Jana Bosko do oratorium na Valdocco. W 1856 r. wraz z kilkoma przyjaciółmi założył Towarzystwo Niepokalanej, grupę chłopców zaangażowanych w młodzieńczy apostolat dobrego przykładu. Dominik był znany w Oratorium jako osoba gorliwie praktykująca i nie zaniedbująca okazji do modlitwy. Otrzymał dar kontemplacji, ekstazy i inne nadprzyrodzone dary. Późną jesienią 1956 roku zaczął chorować. Lekarz stwierdził zaawansowaną chorobę płuc. Zmarł 9 marca 1957 w wieku 15 lat.